Γιατί σκληρίζουν τα γουρούνια;

FREE SAKKAS NOW

Μ' αυτούς τους λίγους στί­χους του Πά­μπλο Νε­ρού­δα,
ο Κώ­στας Σακ­κάς απο­φά­σι­σε να κλεί­σει την ανα­κοί­νω­σή του από τις φυ­λα­κές.
(Δεν είναι τυχαίο που οι λέξεις SAKKAS και NOW
διαβασμένες αντίστροφα, λένε: SAKKAS WON)

Ε, μα!...

ΕΡΤυμολογικό λεξικό

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (από το ελληνικό "Δήμος- λαός" και "κράτος-εξουσία"): Το καθεστώς στο οποίο ο λαός ασκεί την εξουσία

Ψιχία τρως Γ΄ νόμο δοτών...

Την Παρασκευή, έξη οι Ούννοι, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή της ΟΛΜΕ και των εργαζομένων στο Μετρό κατά της απόφασης της κυβέρνησης για την επιστράτευση.
Κύριο υποστηρικτικό στοιχείο της έκθεσης απόψεων της διοίκησης αποτελεί η ενσωματωμένη σε αυτές "γνωμάτευση" (...) ενός επίκουρου καθηγητή Ψυχιατρικής σε ιδιωτικό(...) Πανεπιστήμιο της Κύπρου(...), που υποστηρίζει ότι η απεργία στις εξετάσεις "θέτει σε κίνδυνο την ψυχική υγεία των υποψηφίων και των οικογενειών τους".

Μέιλ στο ιστολόγιο Press Project:
Αγαπητό Press Project,
είδα χθες την ανάρτηση για τη γνωμοδότηση του Καραγιάννη σε σχέση με την απεργία των εκπαιδευτικών, και μιας που με ενδιαφέρει επαγγελματικά η χρησιμοποίηση των "ψυ"-ειδικών για την καταπίεση των κοινωνικών αγώνων, έχω να συνεισφέρω στην πληροφόρησή σας τα ακόλουθα (σε περίπτωση που δεν τα έχετε βρει):
Ο Καραγιάννης, αν και μπορεί να είναι Κύπριος στην καταγωγή, δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Έχει το εκπαιδευτικό κέντρο Αντίστιξη, όπου εκπαιδεύει ιδιωτικά αυτό που ο ίδιος ορίζει συστημική-υπαρξιακή ψυχοθεραπεία, με μεγάλη δημοφιλία.

Από την άλλη, ο ίδιος είναι από τους ηγέτες σε αυτό το ρεύμα συμβουλευτικής & ψυχοθεραπείας που αντλεί από την Ορθόδοξη εκκλησία. Ενδεικτικά, είναι και ο τωρινός/παλιότερος (?) πρόεδρος του πρόσφατου συνεδρίου Ορθόδοξων Θεραπευτών που έγινε στο Βόλο.
Εγώ υποψιάζομαι ότι η κυβέρνηση απευθύνθηκε σε αυτόν λόγω ιδεολογικής και πνευματικής συγγένειας, και αυτός προμήθευσε μια γνωμάτευση κομμένη και ραμμένη από τη μια σε ένα "επιστημονικοφανές" μέτρο (γιατί λέει κοινοτοπίες για όποιον καταλαβαίνει την "ψυ" διάλεκτο), αλλά από την άλλη να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα της επιστράτευσης με αναφορά στην ψυχική υγεία των παιδιών.
Με εκτίμηση,
Γ. Κεσίσογλου

Συνέχειας "ΚΑΤΑ"

Ηλ. Τσιριμώκος-Ειδικός εις συμφωνίας κατόπιν διαφωνιών

Επιστρέφουμε στα σχολεία
με το κεφάλι τόσο ψηλά,
π' ούτε καν βλέπουμε το έδαφος
(γι αυτό και πατάμε συνέχειας κατά...)

Τώρα μπορούμε και κοιτάμε τις συναδέλφισσες
κατευθείαν στα μάτια!
(ενώ πριν, ρίχναμε και κα'να μάτι
στο "κόλλα ράκη τους"...)

Στη "Ναυτονομοι παρ' embassy" (σύρει ζα)
κι έστω πάμε έδειξαν ...ευγενή άμυλα
(σε κιοτιλίκι "κι ό,τι να 'ναι, κιοτή νάνε") 

 
Τίποτα δεν πάει χαμένο,
σιχαμένη μας ζωή...

(τόνοι Ρώσου ανά στενο και...
τόκα θες; ούγια; τί;)

Αρχέγονα ένστικτα

Συνέβη στην Ισπανία, σε ένα χωριό της Λα Ριόχα,
το βράδυ της σημερινής μέρας του 2011,
κατά τη διάρκεια των λιτανειών της Μεγάλης Εβδομάδας.

 

Πλήθος κόσμου ακολουθούσε σιωπηλά τον Ιησού
και τους Ρωμαίους στρατιώτες που τον χτυπούσαν με το μαστίγιο.

 

Αίφνης μια φωνή έσπασε τη σιωπή.

Σκαρφαλωμένος στους ώμους του πατέρα του,
ο Μάρκος Ραμπάσκο φώναξε στον μαστιγωμένο Ιησού:
«Υπερασπίσου τον εαυτό σου!»

Ο Μάρκος ήταν δύο ετών, τεσσάρων μηνών και είκοσι ημε­ρών.

---

Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012

Καρτεσιανά γινόμενα

Με ιδιαίτερη χαρά ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος  ανακοίνωσε ότι το πρόβλημα των υποσιτισμένων μαθητών που σωριάζονται στα σχολεία θα λυθεί με «ένα επιπλέον μέτρο στήριξης. Εξασφαλίστηκαν 20-25 εκατ. ευρώ ( 20 ή 25 εκ.; πλάκα μας κάνεις ρε γαμώτο; ούτε αυτό δεν ξέρεις; ακόμη κι αυτό, στο περίπου;) από το Κοινωνικό Ταμείο Στήριξης για να μπορέσουμε στο τέλος του μήνα να αρχίσουμε. Τα παιδιά θα μπορούν να λαμβάνουν κουλούρι και τυρί από το κυλικείο του σχολείου. Θα γίνει για όλα τα σχολεία».

Δε θα μου φανεί καθόλου περίεργο αν, όταν με το καλό ξεκινήσει αυτό το πρόγραμμα, δω στα κανάλια τον Αρβανιτόπουλο να μοιράζει κουλούρια στους μαθητές. Ελπίζω μάλιστα, να βρεθούν μαθητές που θα του δαγκώσουν το χέρι ή ακόμη και να τον μασήσουν ολόκληρο.

Όταν χρησιμοποιείς ευρωπαϊκά προγράμματα για να μοιράσεις 1 (ολογράφως: ένα) κουλούρι σε κάθε μαθητή, ομολογείς αυτομάτως ότι υπάρχει πρόβλημα υποσιτισμού. Όταν ομολογείς ότι έχεις στη χώρα σου πρόβλημα υποσιτισμού, παραδέχεσαι ότι η χώρα σου έχει μπει επισήμως σε φάση ανθρωπιστικής κρίσης. Αν δεν το παραδέχεσαι, είσαι ή ηλίθιος ή επικίνδυνος.

Για να φτάσει ένας μαθητής να υποσιτίζεται, σημαίνει ότι υποσιτίζεται και η υπόλοιπη οικογένεια. Για να φτάσει στο σημείο αυτή η οικογένεια να έχει κόψει το φαγητό, σημαίνει ότι έχει ήδη κόψει το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο. Αν αυτό δεν είναι ανθρωπιστική κρίση, τότε τι είναι; Μόδα; Δίαιτα; Πώς ακριβώς χαρακτηρίζεται στη γαμημένη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού και της εξαπάτησης το στάδιο εκείνο πριν τον θάνατο από πείνα;

Πόσο θράσος μπορεί να έχει ένας υπουργός για να χαρακτηρίζει «λύση» για τον υποσιτισμένο μαθητή το ΕΝΑ κουλούρι και λίγο τυρί; Πόσο δύσκολο είναι για έναν κοινό νου να αντιληφθεί ότι ο υποσιτισμένος δεν πεινάει με την ιδιότητα του μαθητή, αλλά του ανθρώπου; Δηλαδή όταν φεύγει από το σχολείο σταματά αυτομάτως η πείνα του; Όταν κλείνουν τα σχολεία στις διακοπές του Πάσχα, των Χριστουγέννων και του καλοκαιριού, το παιδί δεν πεινάει;

Πόσο ζαβός πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι το σχολείο είναι κάτι σαν εξοχή που ανοίγει την όρεξη στον μαθητή; Οι Αρβανιτόπουλοι αυτής της κυβέρνησης, και ζαβοί δεν είναι και τον κοινό νου διαθέτουν. Απλώς δεν τους ενδιαφέρουμε. Δεν ανήκουμε στις αρμοδιότητές τους. Η μόνη τους αρμοδιότητα είναι να εξυπηρετούν τους δανειστές και να ξεπουλάνε τη χώρα.

«Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, είναι ήδη ορατά» τόνισε ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε το υπουργείο Ανάπτυξης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πόσο ακόμη πρέπει να μας φτύσουν, να μας κατουρήσουν, να μας χέσουν για να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν αξίζει μία για την πάρτη τους; Τι άλλο πρέπει να μας κάνουν και να μας πουν για να ψοφήσει αυτή η τελευταία γαμημένη ελπίδα ότι «κάτι θα γίνει» έτσι, από μόνο του;

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούμε ότι αν δεν κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι κι ο καθένας μόνος του, θ’ αρχίσουμε να βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα και η κυβέρνηση Σαμαρά θα στέλνει στις κηδείες μας κουλούρι αντί στεφάνου; Πρέπει να δεις το δικό σου παιδί να λιποθυμά από την πείνα για να ξυπνήσεις, ρε γαμώτο; Τόσο πια στο έχει κάψει το μυαλό το κωλοτούρκικο του MEGA και τα δελτία των 8;

Κι αν με γράφεις, που σου γράφω, παρ’τα από τη Γώγου μήπως και ντραπείς. Έστω και λίγο…

 Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

Σε βρώμικά αδιέξοδα

Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα…

Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η Πατησίων.

…

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή

Ξευτίλα – μοναξιά – απελπισία

Κι ανάποδα

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας

Και καπνίζουμε….

Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…

Κατερίνα Γώγου. Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).

Πηγή: ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Της γαλάζιας θάλασσας

Της γαλάζιας θάλασσας η απεραντοσύνη, ω δόξα του Αρχιμήδη και μούσα μου γλυκιά,

κρατάει στον αφρό της τα υπερωκεάνια, τις βάρκες τα γκαζάδικα, τα αντιτορπιλικά

κι έχουν τα πλοία απάνω τους για να τα κυβερνά, καπετάνιους μακαρίως επιπλέοντες

και Ροβεσπιέρους και Δαντών και Ναπολέοντες, χωρίς αυτούς η γη τι θα γινόταν πια.

Και θα ‘τανε αχρείαστα τόσα χρυσά μανίκια, δεν θα ‘φτανε ο Κολόμβος ως την Αμερική

στον κόσμο αν δεν υπήρχανε άνθρωποι και ποντίκια την τύχη τους να βρίζουνε κάτω στη μηχανή.

Όσοι σκούζουν «προχωρήστε οι μπροστινοί» κι όσοι κλείνουνε τη θλιβερή πορεία

στην ατέλειωτη της πλέμπας λιτανεία για να πάνε πιο μπροστά όλοι μαζί.

Καράβι ταξιδεύει χωρίς τον καπετάνιο -αν και κομμάτι δύσκολο νομίζω πως μπορεί

να πάει στον πάτο σούμπιτο χωρίς να ‘χει ρουφιάνο, είναι μια επιστήμη της θάλασσας κι αυτή

κι αν τύχαινε να στριμοκωλιαστώ κι αν δεν ήξερα αλλιώς να επιβιώνω

και τα στιχάκια μου στους ώμους να σηκώνω, ποιος ξέρει αν δεν κάρφωνα κι εγώ…

Έτσι λοιπόν τραγούδαγε ένας τραγουδοφτιάχτης, ρεμβάζοντας τη θάλασσα από την κουπαστή

μα κάπου παραπάτησε κι έπεσε στα νερά της κι όμως κανείς δεν του ‘ριξε σωσίβιο να πιαστεί

Του πλοίου ο τελμπεχανάς ήταν κι ο ακαμάτης, συνέχεια τη λουφόβγαζε κι ας ήταν σκέτος ναύτης

συνέχεια τη λουφόβγαζε κι έπαιζε μουσική και όλοι του ζηλεύανε την τέχνη του αυτή.

Μα ο άη Νικόλας –άγιε μου, μεγάλη σου η χάρη- πώς έτσι του τη βίδωσε δε μάθαμε ποτέ

βάζει μια νάρκη ο κόπανος το πλοίο να φουντάρει και ένα καρχαρία να φάει το χαφιέ

και έστειλε στον ποιητή ένα μικρό δελφίνι κι αφού απ’ τα πετρέλαια πρώτα καλά τον πλύνει

να τον αφήσει -το γιατί, εμένα μη ρωτάς- στο χρυσό χαμόγελο μιας ακρογιαλιάς…

ΣΥΝ, κρίσεις και συγχίσεις...