Πέντε χρόνια χωρίς τη Μαρία Δημητριάδη

Canta Αντώνη, κάντα κεφάτα...

Αντώνη Κάντα, κάντα και φάτα. Κάντα κεφάτα με κέφι και τραγούδι: Canta Moreno, κάντα! Μωραίνω αεί γηρασκόμενος γκόμενος που κολλάει σαν βδέλλα όπως ο Καρβδέλας (ο αηδιαστικά άδων αοιδός) με σχέσεις σαν της Βίσση. Σαν τις σβήσει απ’ τη ζωή του, οχυρώνεται στον αχοιρώνα του με μια τρελή φούρια στα φρούρια με καινούργια παντζούρια για λιγούρια. Βουρ για γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια  κι ας έρθουν γεννητούρια και μωρουδιακά πανιά από την Πάνια την Ανίτα. Αν ήταν η Amita πίτα θα τη βάζαν σε μαρμίτα κι όχι σε κουτί. Και τι κουτί! κουτοί κουτόφραγκοι… Κι ούτε φράγκο για το πολιτικώς κυνικό πολιτικό σκηνικό και τα λοιπά ύπατα αξιώματα. Ή πάτα άξιο ΜΑΤά που αυτά τ’ αφομοιώνει και τον τάφο του μειώνει για να κάνει οικονομία. Εικών ομοία με αυτή που διαβάζουμε στην ιστορία του τόμου “Ν” της μάνας του Γιωργάκη, που αρχικά μάς πούλησε το γιό της κι ύστερα άρχισε να πουλάει μέχρι και τα μαγιό της! Αχ Μαργαρίτα, μαγιό πούλα, αχ Μαργαρίτα μάγισσα...

Τα κάλαντα της εξέγερσης του 2008

Ίσως η μοναδική ηχογράφηση από τα κάλαντα που γράφτηκαν στην Κατάληψη της ΑΣΟΕΕ και τραγουδήθηκαν για πρώτη φορά την παραμονή των Χριστουγέννων, κατά τη διάρκεια της προσυγκέντρωσης για την πορεία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της εξέγερσης του 2008 μέσα από την Ερμού, πλατεία Συντάγματος, Μητροπόλεως. Δημοσιεύτηκε στα sites vathikokkino και infowar για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια.



—————————————-­————
Τα κάλαντα της εξέγερσης του 2008
—————————————-­————

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι και φωλιά, οι μπάτσοι είναι παντού. Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές μεσ’ τη γειτονιά
ήρθε η εξέγερση, βοηθάτε ρε παιδιά.

Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
μήνυμα θα φέρει από τον λαό.

Μες στη σιγαλιά, ακούμε τρία μπαμ
και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό. Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντου. Ντου!

Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είν΄ πολλές
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές.

Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φωνάζουνε συνθήματα και σπαν στα πεταχτά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό
κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ, Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή
ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή.

————————————
Ο Μικρός Μπουκαλιστής
————————————

Μου είπαν έλα να πάμε να δείς, φωτιές ανάψανε επί της Βουλής
Το δέντρο κάηκε και αυτό είναι σωστό, ας πούμε όλοι μας γαμώ το Χριστό
Ρα παμ παμ παμ
Δεν έχει ρεβεγιόν, δεν έχει χαρτιά. Μόνο φωτιά
Καίγονται μπάτσοι, πολλά μαγαζιά. Στο δρόμο υπάρχουνε πετρίδια πολλά
Κι εγώ γυρίζω μέσα στα χημικά. Φοράω κουκούλα, μάσκα, super γυαλιά
Ρα παμ παμ παμ
Να μην ξεχάσω να βάλω φωτιά στ' αφεντικά

Διαμάντια λαϊκής μούσας, δια μαντεια λαϊκισμού σας

Αγαπητά μου παιδιά

Μπορεί ο Λουκιανός (ποιος Κηλαηδόνης ρε;) από την πολύπαθη Συρία
–πλην πολιτογραφημένος Έλλην κι αυτός–
να έγραψε τους «νεκρικούς διαλόγους», όμως στο πέρασμα των αιώνων (ε, όνων)
η ελληνίς λαϊκή μούσα κατέγραψε πλείστους όσους άλλους.
Θα εστιάσουμε σήμερα στους μεσαιωνικούς τοιαύτους, μνημειώδεις διαλόγους μεταξύ ιπποτών ή ποτών
και δεσποσύνων, βασιλιάδων και βασιλισσών, φεουδαρχών και δουλοπάροικων,
κουλάκων και μουζίκων, ευγενών και πλεμπάγιας, λαού και Κολωνακίου.

Ένα από τα είδη των ήδη καταγεγραμμένων διά λόγων διαλόγων, είναι η Τ.Σ.Α.Κ.
(Τρυφερή Συζυγική Αβρή Κρεβατομουρμούρα).
Παρουσιάζουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ένα δείγμα που άπτεται
–εμμέσως πλην σαφώς σα φως– του μεσαιωνικού πολιτικού πολιτισμού:


– Τρεις τούμπες κάνεις στη στιγμή και άλλες δυο κατόπι
Αλέξη μπας κι είσαι ζαβό ή απλά τους κοροϊδεύεις;
Στο τέλος θ’ αμφιβάλλουνε ακόμα κι οι δικοί σου
άξαφνα πάνω ανέβηκες, άξαφνα θα κατέβεις.
– Παγώνα και τρυγόνα μου, κάργια και περιστέρα
δίχως τις τούμπες είν’ κλειστός ο δρόμος για τον θώκο.
Πρέπει τη μια να λες αυτό και έπειτα εκείνο
και όταν σου την πέφτουνε, τότε να κάνεις μόκο.


Ένα άλλο είδος είναι ο ξενερωτικός διάλογος. Όπως μαρτυρούν τα δύο συνθετικά
συνθετικά της λέξης (ξένοι και ερωτικός), πρόκειται για ερωτικό διάλογο μεταξύ δύο ξένων. Ιδού ένα δήγμα:

– Σιγά Αγγέλα, με πονάς. Και πρόσεχε το μάτι
κάλλιο αυτό να βγει όπως λέν’, παρά το όνομά σου.
– Antonis, πρώτα τ’ όνομα σου βγήκε. Ασ’ την πλάκα.
Θα σου ‘ρχομαι συνέχεια. Πονάει, μα ξέρω: αρέσει.

Οι διάλογοι όμως δεν περιορίζονται μόνο μεταξύ ετερόφυλων. Ούτε καν και αυτοί ακόμη οι ερωτικοί.
Λαμπρό δείγμα εκείνοι που συγκεντρώθηκαν υπό τον τίτλο «ναζί κανείς ή να μυζεί;», ένα δείγμα των οποίων (ω, πύον!) είναι και το ακόλουθο βουκολικό:

– Μη σε ζορίζει η στενή, σίδερα μη φοβάσαι.
Ορθώσου, μη βαρυγκωμάς. Πονούν τα παλικάρια;
– Έσκισα πρώτα το καλσόν από τη λεβεντιά μου
και αν καρφώσω κι αλλουνούς, θα χάσω το κοπάδι μ’.

Λίγο αριστερότερα στον πίνακα που φιλοτέχνησε με βάση τους διαλόγους και ευρισκόμενος
εις πανικό σε ισπανικό έδαφος ο λαϊκός ζωγράφος Ντομινίκ, διαβάζουμε:

– Και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλαξ
δεν κάνεις επανάσταση, παρά μονάχα μπίζνες.
– Πού το ‘δες, πού τ’ αντάμωσες, ξεκάθαρα να λέω
πως θέλω επανάσταση; ‘Γω θέλω το γκουβέρνο.

Στη βάση του ίδιου πίνακα που προσομοιάζει με την κόλαση του Δάντη,
τα τιμολόγια-παράδεισο του Πλούταρχου και το καθαρτήριο της τυφλής δικαιοσύνης,
βλέπουμε να βυθίζεται –λόγω ασύλληπτου πλην περιττού βάρους– το πράσινο, βαλτώδες και μουχλιασμένο έρμα
της κοινωνικοπολιτικής μυκητίασης που εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’80, μαζί με το AIDS:

– Σαράντα χρόνια στήσιμο δεν έχει ματαγίνει
συγνώμη για το ραντεβού, καλή μου Ιστορία.
– Βρε δε γ@μιέσαι λέω ‘γω που θα σε συγχωρήσω
τα τελευταία σου είν’ αυτά κι απέ ο ήλιος σβήνει.


Τέλος, ας μείνουμε στον χώρο της οσμηρής αποσύνθεσης, παραθέτοντας τον διαζευκτικό διάλογο
που κλείνει το σημερινό αφιέρωμα (αυτά μαζί με πολλά άλλα θα περιέχει το ντοκιμαντέρ
που θα προβληθεί στη μεγάλη τεσσάρα Κωστή από τη ΔΝΤ, τη Δημόσια Νανουριστική Τηφλεόραση):

– Φώτη μου, πες πως μ’ αγαπάς. Πες πως δεν θα μ’ αφήσεις.
Ο λόγος σου συμβόλαιο, φημίζεσαι γι’ αυτόνε.
– Πάει καιρός που σ’ άφησα, εγώ είμαι γυρολόγος.
Και μη με ειρωνεύεσαι, εντάξει; Ηύρα άλλη.


Άδων εις, χορεύοντες όλοι

(Το πώς Τιταν μια ευγενική whore-υγεία από το μέγα χορωδό theo)

Μπόχα Μαρφιν-έζικης προβοκάτσιας

Σαν έτοιμοι από καιρό, αμέσως μετά τη δολοφονία των δύο νεαρών Χρυσαυγιτών, ο Φαήλος Κρανιδιώτης γράφει, «το "ανύπαρκτο" άκρο δολοφόνησε δύο υπαρκτότατους νέους ανθρώπους» και ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος συμπληρώνει, «οι δολοφόνοι που σκότωσαν πριν από λίγο δύο χρυσαυγίτες δεν αποτελούν άκρο; Δεν πρέπει η ʽιδεολογίαʼ τους να απαγορευθεί από το νέο αντιρατσιστικό νόμο, όπως απαγορεύεται ο ναζισμός;»
Στα δελτία μαζικής λοβοτομής των 8, όλες οι παραδουλεύτρες των τροϊκανών ξεσάλωσαν περί των «δύο άκρων», με την εκφωνήτρια του Αντένα να κραυγάζει, «έχουν δίκιο οι βουλευτές της Χ.Α. να είναι οργισμένοι» και το Τρεμο-Πρετεντέρικο δίδυμο να κόβει και να ράβει περί περιφρούρησης του συνταγματικού τόξου.
Μέσα σʼ αυτό το αιματοβαμμένο σκηνικό και τα προπαγανδιστικά παραληρήματα, οι ουσιαστικά θλιμμένοι είναι ο κόσμος της Αριστεράς γνωρίζοντας, από ιστορική εμπειρία, πως το παρακράτος της Καρφίτσας και των Γκοτζαμάνηδων είναι εδώ, αειθαλές και φονικό, στην υπηρεσία κάθε βρωμιάς που εξυπηρετεί τους στόχους της οικονομικής εξαθλίωσης και του ολοκληρωτικού αυταρχισμού. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό στο σχεδιασμό και την υλοποίηση κάθε άγριας προβοκάτσιας, ξεκινώντας από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, φτάνοντας στη Μαρφίν, στο Α.Τ. Ιερισσού και στις τωρινές δολοφονίες.
Η δολοφονία των εργαζομένων της Μαρφίν, στην πιο μεγαλειώδη διαδήλωση για το ξεπούλημα της χώρας, μούδιασε τις κινηματικές αντιστάσεις και έβαλε τους θύτες ενός ολόκληρου λαού σε ρόλο υπερασπιστή της δημόσιας ασφάλειας. Τέσσερα χρόνια μετά, η αποτρόπαια δολοφονία παραμένει «ανεξιχνίαστη», από τις, κατά τα άλλα, αποτελεσματικότατες μυστικές υπηρεσίες που, κατά Πάγκαλο, παρακολουθούν τους Αμερικάνους και διαγκωνίζονται σε μαγκιά με τη CIA. Η καταγγελία που αφορά στη χρήση ειδικού υλικού στις εμπρηστικές βόμβες της Μαρφίν, άγνωστης προέλευσης και καταλυτικά θανατηφόρας αποτελεσματικότητας, είναι χωμένη στο συρτάρι της υπόθεσης. Το τριπλό έγκλημα ανασύρεται μόνο όποτε βολεύει στην επιχειρηματολογία των θιασωτών των δύο άκρων, χωρίς καμιά αιδώ για την τυμβωρυχία και χωρίς καμιά απολογία για την έλλειψη απόδοσης δικαίου.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και οι «αντίφα» θεατρικές παραστάσεις από το σκυλολόι που εκτρέφει το νεοναζισμό και συνεργάζεται μαζί του, είχαν διπλό στόχο: να ανοίξει ο κύκλος του αίματος που θα δρομολογούσε την προστυχιά των δύο άκρων, και να σταλεί το μήνυμα πως οι καθεστωτικοί φασίστες κάνουν κουμάντο, κόβοντας την κάνουλα της επίσημης και ανεπίσημης χρηματοδότησης στα μαντρόσκυλά τους όταν το κρίνουν απαραίτητο.
Η διπλή δολοφονία των νεαρών νεοναζί, αυτών των αποπλανημένων άτυχων, έρχεται να εδραιώσει το μήνυμα: ή μνημόνια ή αίμα.
Σε μια συγκυρία όπου το νέο ασφαλιστικό δρομολογείται με όρους συντριβής, η δημόσια υγειονομική περίθαλψη κονιορτοποιείται, ο φόρος ακινήτων προοιωνίζει χιλιάδες άστεγους, οι παραδουλεύτρες της Τρόικας έπρεπε να εκτρέψουν τη λαϊκή οργή, να αποτρέψουν αντιστάσεις και να ολοκληρώσουν το καταγέλασμα περί συνταγματικού τόξου.
Το αίμα έγινε πολύ φτηνό μπροστά στο μεγάλο διακύβευμα του αμύθητου πλούτου που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας. Οι «παράπλευρες απώλειες» αυτού του αδυσώπητου οικονομικού πολέμου θα εξυφαίνονται σε εγχώρια και μη υπόγεια και θα υλοποιούνται χωρίς κανένα δισταγμό.

Νίνα Γεωργιάδου

[Καταχωρώ την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη της Νίνας, με μια μικρή επιφύλαξη· κι αν αποδειχθεί η προβοκάτσια, το βουλώνω. Αν, όμως (λέω... ΑΝ) ακολουθήσει μια προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από συντρόφους του Παύλου Φύσσα, στο πνεύμα "Από τούδε κι εφεξής για κάθε έναν της όχθης μας θα μετράτε δύο της δικής σας", τότε θα επαληθεύονται οι Φαήλοι κι οι Λοβέρδοι;;; Άραγε είναι "άκρο" η αυθόρμητη (ή και προσχεδιασμένη) λαϊκή έκρηξη εκδικητικής οργής για τον αφανισμό της όχθης μας; Ή μήπως το "μέσο" για την αποφυγή του αφανισμού μας θα έρθει μέσα από άρθρα και κείμενα χιλιάδων σελίδων, αναντίστοιχων με την (απούσα) επαναστατική δράση; Και μιλάω για μια όχθη που για κανένα λόγο δεν οφείλει να αφανίζεται επειδή "έτσι καύλωσε" στο διεθνές καπιταλιστικό διευθυντήριο και στους ντόπιους δωσίλογους γερμανοτσολιάδες υπηρέτες τους. Και φυσικά, μιλάω σ' αυτόν τον τόνο, για να μη χέσω (ακόμη) στα νεροπότηρα των αγορητών του Σύριζα, που έχει μαλλιάσει ο στόμας τους να δηλώνουν πως «Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα», λες και τα υπόλοιπα κυβερνητικά εγκλήματα είναι υποδεέστερα.]

Αντίστροφες συνεντεύξεις

Ο εκδότης των «αντικυνωνικών» ανοίγει την καρδιά του στην πρώτη ρεπόρτερ που του ανοίγει την πόρτα (και τα πόδια, λένε οι κακές, ζηλόφθονες γλώσσες).

ΕΡ: Πώς σας ήρθε, ανάμεσα στα τόσα ιλουστρασιόν φυλλάδια που κυκλοφορούν καλύπτοντας σύμπαν το πωλητικό, κυνωνικό και πολιτιστικό φάσμα, να βγάλετε αυτή την φωτοτυπημένη φτηνιάρικη αηδία, χωρίς φτηνά όνειρα, lifestyle και διαφημίσεις;

ΑΠ: Ήθελα να ανταγωνιστώ τόσο τα άλλα έντρυπα (με τις πολλές τρύπες, που δεν θα εξηγήσω τώρα περί ποίων πρόκειται), όσο και την τυφλεόραση (συσκευή που πιστοποιεί τη ζωή των νεκρών) που προσφέρουν σπέρμα και αίμα αντίστοιχα. Εγώ προτείνω ένα τρίτο υγρό, το κάτουρο, για το οποίο δεν υπάρχει ακόμα τράπεζα σε αντίθεση με τα δύο παραπάνω. Σ’ αυτό αναγορεύτηκα μέγας χορηγός μέσω των Συνηγόρου του Κοπρίτη, Συμμορίας Άμεσης Φορολόγησης, Διεθνούς Αμνησίας και Γιατρών Χωρίς Τσίνορα.

ΕΡ: Ποιες είναι οι ιδεολογικές κατευθύνσεις σας;

ΑΠ: Χαίρομαι που είμαι ο μόνος εκδότης στον οποίο τολμάτε να κάνετε αυτή την ερώτηση. Προέρχομαι από αριστερή διαλυμένη οικογένεια, αλλά την εικοσαετία της εξαργύρωσης δεν πρόλαβα να βολευτώ στο δημόσιο. Έτσι, αφού δεν απειλούμαι τώρα από την ανεργία σκέφτηκα να κάνω κάτι περιμένοντας τον κοντό Γκοντό. Το φυλλάδιο το εκδίδω για βιοποριστικούς λόγους όταν δεν εκδίδομαι ο ίδιος, σαν τα παιδιά του Παντείου που δουλεύουν στα μπαράκια. Συντάσσομαι απόλυτα με τον ελληνικό πατριωτισμό που θέλει να επεκτείνουμε τα βόρεια σύνορά μας, την ώρα που η Τουρκία ροκανίζει τα ανατολικά. Κι αυτό γιατί έτσι η Ελλάδα θα μετατοπιστεί βορειοδυτικά και θα γίνει πιο δροσερή και πιο ευρωπαϊκή. Άσε που θα φύγει κι από αυτή τη βρώμικη λεκάνη, τη Μεσόγειο, όπου πλένουν τα πόδια τους ο έκτος στόλος, οι δουλέμποροι και ο τέως.

ΕΡ: Δείχνετε να διαφωνείτε με τον πολιτισμό του σήμερα. Τι αντιπροτείνετε;

ΑΠ: Μου αρέσει που σε πολιτιστικά περιοδικά βλέπω πλέον στην ίδια σελίδα άρθρα για τον Μάνο Χατζιδάκι και την Τζούλια Αλεξανδράτου. Όπως μου αρέσουν και οι συνεργασίες του νέου ρεύματος, του εντεχνοσκυλοπόπ. Όμως κάποτε πρέπει να αποτραβηχτούμε από το σκληρό κόσμο των ιδεοληψιών. Προτείνω να στηρίξουμε κάθε Ε.Α.Τ. - Ε.Σ.Α. (Επιτέλους Ανακαλύψαμε Τρόπους - Ετερόκλητες Συνεργασίες Αρπαχτής) και κάθε Κ.Ν.Ε. (Κοινωνικές Νανουρίστρες Εξουσίας). Να στηρίξουμε τον ακατονόμαστο που ετοιμάζει συναυλία (φυσικά δωρεάν) για την ολοκλήρωση του τείχους του Σαρόν με πέτρες (Sharon Stone). Να στηρίξουμε την πτώση μύθων και διαχωριστικών γραμμών. Να δεχτούμε τη θεωρία των δύο άκρων και να αποκηρύξουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, από δυνάστες ή σκλάβους. Και φυσικά να πάμε όλοι εθελοντές, οπουδήποτε μας στείλουν.

ΕΡ: Τέλος, τι έχετε να πείτε στη νέα γενιά;

ΑΠ: Παχυσαρκία, καθιστική ζωή, κάπνισμα, έρωτας χωρίς προφυλακτικό και προφυλακτικό χωρίς έρωτα, σκοτώνουν. Τα παιδιά να βγουν στους δρόμους για κοινωνικές αθλοπαιδιές όπως παλιά. Η κρίση είναι μια καλή αφορμή, η δικτατορία του αληταριάτου μια άλλη.

Σύμβουλος λόγω τέχνη ass

(Αξιόποινε) Αξιότιμε κ. (αν)εκδότα,

Σου αποστέλλω το παρόν πρόχοιρο σημείωμα
(εξ ου και τα λάθη λόγω αφής ρημάδας αφηρημάδας· παρακαλώ να παραβλέψεις όσα έχω διαγράψει) 
 σε μια απόπειρα να προάγω το έργο (τί σπουδαί ass!) της σπουδαίας (σ' υγρα πέος) συγγραφέως.

(Εις υγρά φαιά όπως "σούπα") Η συγγραφέας, όπως σου 'πα,
έχει σαφώς (σκατά με γεύση) καταμαγεύσει το (ναι!, ανοϊκό) νεανικό κοινό!
Και σύ ως εκδότης που προάγεις (μαστρωπ..) μ' αστραπιαία ταχύτητα
τη (λολο) λογοτέχνιδα Χρυσηίδα, οφείλεις να την επανεκδόσεις
με βελτιωμένα (προ φαλλό sex όφειλα) προφανώς εξώφυλλα.
Με εξώφυλλα που (πρωί οι όνοι ζουν) προοιωνίζουν τη μεγάλη της
(εις πρωκτική) εισπρακτική επιτυχία, με μια (ανά παρά στυση)
αναπαράσταση που συνήθως υμνεί μια γυμνή νεάνιδα
τυλιγμένη σε σεντόνια μεταξωτά για αντίστοιχους &..όλους.
(Οι δούλοι πόνοι) Ιδού, λοιπόν, οι προτάσεις (σεξ οφείλων) εξωφύλλων,
ύστερα κι από μια πονεμένη ιστορία ενός φίλου που, παρά τον μέχρι
δακρύων πονόλαιμό του, αρνήθηκε ακόμα και την αγορά μιας απλής καραμέλας
προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για την αγορά των βιβλίων
της ("λογοτέχνη" είδους Δημουλά, ιδού!) λογοτέχνιδος Δημουλίδου.

Φιλικά (κι εμετά) και μετά τιμής
Ο σύμβουλος εκ δόσεων

ΥΓ. Οι νέοι τίτλοι των βαθιά ανατρεπτικών συγγραμμάτων
αφορούν στην οικονομική δυσπραγία (κοινώς δυσκοιλιότητα)
των κατ' οίκον μιας χώρας, που έχοντας κάνει το σκατό τους παξιμάδι
αδυνατούν να επενδύσουν τα πετρωμένα τους προϊόντα
στη λεκάνη της λογοτεχνίας και του πωλητισμού γενικότερα.
Και στενάζουν μέχρι δακρύων στο κρεββάτι ή στον καναπέ του πόνου...

(Θα τα βρείτε στα καλά βιβλιοπωλεία. Δεν δανείζονται χέρι-χέρι, ούτε βρίσκονται σε δανειστικές βιβλιοθήκες)

(Στο σχετικό βίντεο επί του κα'να πέος ακούμε σχετικά αποσκάσματα -θραύσματα ω! βίδας χρήση οίδας...)

Αχρείαστοι αχρείοι αστοί στην αναδιάρθρωση της χρείας*

(*χρεία-ανάγκη, οφείλω στην ανάγκη, φαίνεται...)

Ass machine χωρέσει το πνεύμα του Νικόλα για τη διασκευή του άσματος «Άμα σε λέγαν Baso»
(προφέρεται "μπάζο"), μα η πρωκτοβουλία των "58" χρειάζεται είδη έτερης προσω χύσ'(...)
καθώς ανά Συγγρο..τείται το πολιτικώς κυνικό πωλητικό σκηνικό tease whore ass.

«Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε»...    Ανερυθρίαστα δηλαδή!

Εάν ο βόθρος είναι εύγευστη σούπα

τα κουραδάκια δίνουν γεύση από μέσα

νέοι "σωτήρες" σε μια "νέα" βοθρογκρούπα

με συνταγή Κώστα Μπουχέσα.
 

Σαν περπατass σ’ αυτούς τους βόθρους να προσέχεις

να μην πατήσεις τη σκιά σου

σκατά στα ΜΑΤια σου αν πέσουνε δεν βλέπεις

ότι κι αυτοί θένε τον κώλο να σου πιάσουν...

Οι ρίψεις κατ' όν άραγε εμπίπτει στην κατηγορία της βίας "απ' όπου κι αν προέρχεται";;;

 

Τα ποιήματα στο δρόμο

«Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο
 έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν 
στις γωνίες κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα…

… Γι’ αυτό και τα ποιήματα 
που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: 
εκείνα που ποτέ δεν νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. 
Αυτά που περπατούν αδιάφορα έξω στο δρόμο 
με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε έτσι κι αλλιώς χεσμένο.»

Τα ποιήματα στο δρόμο/ Νίκος Χουλιαράς

Μελιγαλ...Oh, ya!

Αν μια φωτο αξίζει χίλιες λέξεις,
οι δυο γελοιογραφίες του Ιωάννου, αξίζουν δυο χιλιάδες άρθρα

Τα λόγια είναι περιτ τά   την ώρα που γνωρίζουμε, μοιάζουν με περιτ τώματα που χρόνια τα μυρίζουμε...