Αφή αίρω μ' αστή να ξύω πιστή, α...(updated)

Ο κατηραμένος όφιτς office όφις και τα μελάνια των αρουραίων (Rat inks) ξαναχτύπησαν.
(χαρά σε Βαγγέλη Β.  Χαρά ΣΕΒ αγγέλει Α΄) Χαράς ευαγγέλια 
που ως είν' και κρυμένος ο συγκεκριμένος οίκος ανοχής αξιολόγησης 
(τη σηκώνω μίασμα, σσσς...) της οικονομίας μας αναβάθμισε την  pistol πιστοληπτική 
ικανότητα της χώρας μας (I cannot eat at tease whore ass mass) 

Ω, πλέον αξιόπιστο σήκωσ' αξιολόγηση σηκωνω μειον παν κοσμίως

FITCH: «Ταιριάζει και τροφοδοτεί λογιστικά φύλλα για καθένα που τρώει τα γαμημένα σκατά του»

Στον ποιητή που παρίστανε το στιχουργό

“Σκέπτομαι πόσο λίγο φωτογραφήθηκε
και πόσες εικόνες μας έχει δώσει…”

 ”Ακόμα πιο φτωχή, η ”από ‘δω μεριά”,
την στιγμή που χρειαζόμαστε όσο ποτέ
την λάμψη των ποιητών
για να αντιμετωπίσουμε την βαρβαρότητα“

(αναδημοσίευση από σχόλια φίλων της Λέσχης )

Φλεβάρης 1848

Μανουέλ Ντουάρντε απ το Πράσινο Ακρωτήρι
ίσως ποτέ και να μη δω το πρόσωπό σου
ωστόσο αν κρίνω απ’ το αιμάτινο γραφτό σου
θα πρέπει να 'ναι γιομάτο από λιοπύρι

Ελμπέρτο Κόμπος, Παναμέζε αδελφέ μου,
ίσως ποτέ να μην ακούσω τη φωνή σου
ωστόσο ασίγαστη θε να 'ναι σαν τη γη σου
αν κρίνω απ τα μηνύματα του ανέμου

Ναϊμ Ασχάμπ από τις όχθες του Ιορδάνη
ίσως ποτέ και να μη σφίξουμε το χέρι
ωστόσο δίπλα μου αγρυπνάει το ίδιο αστέρι
που δίπλα σου αγρυπνάει κι αυτό μου φτάνει

Απόψε σμίξαν τις καρδιές μας σ' έναν έστω
στιγμιαίο συντονισμό ίδιες ελπίδες
καθώς μας φώτιζαν το δρόμο οι σελίδες
από το κομμουνιστικό μας μανιφέστο

Άλκης Αλκαίος (1949-2012)

IsraHell

Ο "ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ" ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΩΝ

Ένα ακόμη χρυσό βίντεο από τη χρυσή συλλογή της Νίνας

(με μόνη ένσταση τη χρήση της "χρυσής" φωνής
του -όχι τυχαία συνονόματου του Charles- Dalara...
και με την προσθήκη του συνθήματος: 
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ 
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ)

Π. Ρίνα (λέκτωρ): Φωνή σε τρεις

Η ευρωπαϊκή πιρόγα μας

[από τη συλλογή «Η ευρωπαϊκή πιρόγα μας» (ή ευρώ πάει κι ήπειρο γαμάς...) ]

Οι αφισέτες (ή άφησέ τες στα «stickers for the masses» από @adasistos)
Εις τύχη είναι διά σκευη του «Ερωτικού» ε, του Άλκη Αλκαίου* (étoile* κι οι άλλ' καίουν...)

Οι δάσκαλοι από το Νότο

Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II

" Του άρεσαν οι δάσκαλοι που έρχονταν από το Νότο, του άρεσαν τα παιδικά τους πρόσωπα, του άρεσαν που έμοιαζαν άκληροι αγρότες, του άρεσαν οι πλαστικές σακούλες οι γεμάτες φέτες μάνγκο που έδειχνε να είναι το μοναδικό τρόφιμο που υπήρχε και που μπορούσαν να βρουν. Του άρεσε το πείσμα τους, οι παιδιάστικες χαρές τους, η διαβολεμένη τους επιμονή. Είχαν τρελάνει εντελώς την κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες με τις πορείες τους, τις κατασκηνώσεις τους στην πρωτεύουσα, τα ξενύχτια τους, τις επιθέσεις τους στο πουλημένο συνδικάτο, τα μπλόκα στους δρόμους, τις καθιστικές διαμαρτυρίες στην κεντρική πλατεία Σόκαλο. Του άρεσαν τα τραγούδια τους που προερχόνταν από το μακρινό προϊστορικό οπλοστάσιο της εγχώριας Αριστεράς (..) Του άρεσε η δασκάλα με το λουλουδάτο φουστάνι που έφτυνε στην άσφαλτο για να βγάλει σάλιο επειδή είχε ξεραθεί το στόμα της, και ο δάσκαλος , με το πρόσωπο ιερέα των Μάγια που βάδιζε σαν ακίνητος με τις δυο γροθιές του υψωμένες, σχεδόν σίγουρος πώς ήταν ήδη μέσα σε φωτογραφία. Του άρεσε η νεαρή καθηγήτρια με την κοτσίδα και την καρώ μαντίλα, που έδειχνε παρθενική ντροπαλοσύνη αλλά φώναζε με βραχνή αγριοφωνάρα και ο καθηγητής Μαθηματικών με τα μαύρα του μαλλιά ορθωμένα από τη σκόνη του δρόμου ανακατεμένη με ιδρώτα. Του άρεσαν τα πανώ, ήταν παιδαγωγικά επεξηγηματκά, γεμάτα σχεδιάκια σαν αυτά που έκαναν στο πίνακα για να εξηγήσουν το μάθημα της ιστορίας, για να περιγράψουν το μυικό σύστημα, για να τοποθετήσουν στο χάρτη τις υδροφόρους λεκάνες της Νότιας Αμερικής, για να δείξουν τις κάθετες τομές του φλοιού της Γης, για να εξηγήσουν τις αθλιότητες τουΜεξικού. Του άρεσαν αλλά δε φούσκωνε από περηφάνια, μάλλον του προξενούσαν μια αόριστη και θολή αίσθηση ενοχής. Ήταν σαν αυτόν, αλλά αυτός δεν ήταν σαν εκείνους"

Απόσπασμα από ένα διήγημα του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II 

Τι σ' άλλον οικισμόν; Αχά...

Ρημάχτηκε απ’ το φασισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι ο δήμαρχος μηνύματα προς τη χρυσή αυγή
να καταθέσει στέφανο στου κόσμου τη σφαγή
κι η φρίκη ξαναγύριζε να «παίξει τα χαρτιά της».

Το αίμα μα και τον καπνό που ακόμα καίει το χάρτη
ο δήμαρχος τ’ αγνόησε: «ξεχάστε τα παλιά»
δίνοντας στο φασισταριό απλό συγχωροχάρτι
στα ψέματα του ναζιστή, του γερμανοτσολιά.

Και τι δεν είχε υποσχεθεί και τι δεν είχε τάξει
δήμαρχος στο Πανόραμα στης χλίδας τον αχνό
και της Πυλαίας τα «κουκιά» κι οι μπάμιες είν’ εντάξει
και τα θυμάται μόλις δει της κάλπης το «ψαχνό».

Το «δαχτυλίδι» που φορεί του το ‘δωσαν λαμόγια
φραγκάτα απ’ το Πανόραμα κι άρχισε να λαλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια, στου κόσμου τα κατώγια
κι ας κοίταζε τη σιχασιά που ο ίδιος προκαλεί.

Τίποτα στα χεράκια του, τίποτα δε φτουράει
έργα, δομές κοινωνικές, τίποτε απ’ αυτά.
Σιχαίνομαι το δήμαρχο που εμάζεψε λεφτά
εμούτζωσε το δήμο του και τονε κατουράει.

Τι σ’ άλλον οικισμόν; αχά! Του πρέπει ένα καράβι
σάπιο, ν’ απομακρύνεται ταχιά απ’ τη στεριά.
Και το Χορτιάτη να θωρεί με κάθε φως ν’ ανάβει
ως να πνιγεί στα πέλαγα με τη φουσκονεριά.


[σ.σ. διασκευή «ποιητική (Καββα)αδεία»]
(διά σκεύη ποιητή κι η κάβα άδεια...)

Ατασθαλίες

Εξοχή ή εσοχή;

Στην εξοχή, τα πανάκριβα μπαγκαλόουζ  
και τα πολυτελή δωμάτια δεν είναι απαραίτητα.
Ανοίγεις ένα σλίπιν μπαγκ και απολαμβάνεις 
ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα
δίπλα στα φοινικόδεντρα 
μιας χρυσαφένιας παραλίας.
Το βράδυ απολαμβάνεις έναν υπέροχο ύπνο 
κάτω από τον ξάστερο ουρανό

Στην εσοχή, βέβαια, τα πράγματα 
είναι λίγο διαφορετικά...

Όμως, για τις διαφορές ανάμεσα στην εξοχή και στην εσοχή
ας αφήσουμε καλύτερα να μιλήσει η αριστερή δι' ανόηση...
«...Όταν παρθήκαμε δεν
ξεχώριζαν τα φύλα μας
Ο φαλλός δεν είναι ανατομική προεξοχή
Προκύπτει ως κοινός τόπος
συνάντησης ερωτικής όταν καταργείται η εσοχή κι η εξοχή
ανακτώντας το Ακέραιο
Είναι οι συνδημιουργοί της Εδέμ

Ο φαλλός του ανθρώπου συναντάει τον φαλλό του Θεού κάθες που
ακυρώνεται σε δύο αιδοία»

Ποιητή, πες μας στον ...κοιτώνα σου, τι βλέπεις;

Τι θέλει να πει ο ποιητής Τ. Κουράκης;