Της γαλάζιας θάλασσας

Της γαλάζιας θάλασσας η απεραντοσύνη, ω δόξα του Αρχιμήδη και μούσα μου γλυκιά,

κρατάει στον αφρό της τα υπερωκεάνια, τις βάρκες τα γκαζάδικα, τα αντιτορπιλικά

κι έχουν τα πλοία απάνω τους για να τα κυβερνά, καπετάνιους μακαρίως επιπλέοντες

και Ροβεσπιέρους και Δαντών και Ναπολέοντες, χωρίς αυτούς η γη τι θα γινόταν πια.

Και θα ‘τανε αχρείαστα τόσα χρυσά μανίκια, δεν θα ‘φτανε ο Κολόμβος ως την Αμερική

στον κόσμο αν δεν υπήρχανε άνθρωποι και ποντίκια την τύχη τους να βρίζουνε κάτω στη μηχανή.

Όσοι σκούζουν «προχωρήστε οι μπροστινοί» κι όσοι κλείνουνε τη θλιβερή πορεία

στην ατέλειωτη της πλέμπας λιτανεία για να πάνε πιο μπροστά όλοι μαζί.

Καράβι ταξιδεύει χωρίς τον καπετάνιο -αν και κομμάτι δύσκολο νομίζω πως μπορεί

να πάει στον πάτο σούμπιτο χωρίς να ‘χει ρουφιάνο, είναι μια επιστήμη της θάλασσας κι αυτή

κι αν τύχαινε να στριμοκωλιαστώ κι αν δεν ήξερα αλλιώς να επιβιώνω

και τα στιχάκια μου στους ώμους να σηκώνω, ποιος ξέρει αν δεν κάρφωνα κι εγώ…

Έτσι λοιπόν τραγούδαγε ένας τραγουδοφτιάχτης, ρεμβάζοντας τη θάλασσα από την κουπαστή

μα κάπου παραπάτησε κι έπεσε στα νερά της κι όμως κανείς δεν του ‘ριξε σωσίβιο να πιαστεί

Του πλοίου ο τελμπεχανάς ήταν κι ο ακαμάτης, συνέχεια τη λουφόβγαζε κι ας ήταν σκέτος ναύτης

συνέχεια τη λουφόβγαζε κι έπαιζε μουσική και όλοι του ζηλεύανε την τέχνη του αυτή.

Μα ο άη Νικόλας –άγιε μου, μεγάλη σου η χάρη- πώς έτσι του τη βίδωσε δε μάθαμε ποτέ

βάζει μια νάρκη ο κόπανος το πλοίο να φουντάρει και ένα καρχαρία να φάει το χαφιέ

και έστειλε στον ποιητή ένα μικρό δελφίνι κι αφού απ’ τα πετρέλαια πρώτα καλά τον πλύνει

να τον αφήσει -το γιατί, εμένα μη ρωτάς- στο χρυσό χαμόγελο μιας ακρογιαλιάς…

ΣΥΝ, κρίσεις και συγχίσεις...

Song for Palestine

Η κόλαση του Δ..ν.τ.. (*)

(*) Συμπλήρωσε φωνήεν κατά βούληση...
(Συ πλήρωσε φωνη εγκατα βουλης ή ...)

Οι 7 νάνοι στα SS κι η γκρίνια...

Ο γκρεμιστής

Κ. Παλαμάς, 13.1.1859-27.2.1943

Ὁ Γκρεμιστὴς
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Χα! Πηνειού Year! *

* Προ φυτειών οι Θεσσαλοί 
ζήλεψαν τη δόξα 
των προφητειών των Μάγιας
και έφτιαξαν ένα αντίστοιχο 
αλλά ήμερο και λόγιο 
ημερολόγιο, 
το Θεσσαλικό.
Μάλιστα αποφάσισαν 
να δίνουν διαφορετικό όνομα 
σε κάθε νέο έτος 
(όπως το Κινέζικο ημερολόγιο 
-προφανώς λόγω της 
επελαύνουσας 
κινεζοποίησης... )
ανάλογα με το ποιο ποτάμι 
θα ξεπλύνει την κόπρο 
του (χρυσ) Αυγεία. 
Οι Θεσσαλοί προ φυτεύουν 
πως φέτος θα είναι 
η χρονιά του Πηνειού. 


Χα! Πηνειού Year!

Αφή αίρω μ' αστή να ξύω πιστή, α...(updated)

Ο κατηραμένος όφιτς office όφις και τα μελάνια των αρουραίων (Rat inks) ξαναχτύπησαν.
(χαρά σε Βαγγέλη Β.  Χαρά ΣΕΒ αγγέλει Α΄) Χαράς ευαγγέλια 
που ως είν' και κρυμένος ο συγκεκριμένος οίκος ανοχής αξιολόγησης 
(τη σηκώνω μίασμα, σσσς...) της οικονομίας μας αναβάθμισε την  pistol πιστοληπτική 
ικανότητα της χώρας μας (I cannot eat at tease whore ass mass) 

Ω, πλέον αξιόπιστο σήκωσ' αξιολόγηση σηκωνω μειον παν κοσμίως

FITCH: «Ταιριάζει και τροφοδοτεί λογιστικά φύλλα για καθένα που τρώει τα γαμημένα σκατά του»

Στον ποιητή που παρίστανε το στιχουργό

“Σκέπτομαι πόσο λίγο φωτογραφήθηκε
και πόσες εικόνες μας έχει δώσει…”

 ”Ακόμα πιο φτωχή, η ”από ‘δω μεριά”,
την στιγμή που χρειαζόμαστε όσο ποτέ
την λάμψη των ποιητών
για να αντιμετωπίσουμε την βαρβαρότητα“

(αναδημοσίευση από σχόλια φίλων της Λέσχης )

Φλεβάρης 1848

Μανουέλ Ντουάρντε απ το Πράσινο Ακρωτήρι
ίσως ποτέ και να μη δω το πρόσωπό σου
ωστόσο αν κρίνω απ’ το αιμάτινο γραφτό σου
θα πρέπει να 'ναι γιομάτο από λιοπύρι

Ελμπέρτο Κόμπος, Παναμέζε αδελφέ μου,
ίσως ποτέ να μην ακούσω τη φωνή σου
ωστόσο ασίγαστη θε να 'ναι σαν τη γη σου
αν κρίνω απ τα μηνύματα του ανέμου

Ναϊμ Ασχάμπ από τις όχθες του Ιορδάνη
ίσως ποτέ και να μη σφίξουμε το χέρι
ωστόσο δίπλα μου αγρυπνάει το ίδιο αστέρι
που δίπλα σου αγρυπνάει κι αυτό μου φτάνει

Απόψε σμίξαν τις καρδιές μας σ' έναν έστω
στιγμιαίο συντονισμό ίδιες ελπίδες
καθώς μας φώτιζαν το δρόμο οι σελίδες
από το κομμουνιστικό μας μανιφέστο

Άλκης Αλκαίος (1949-2012)

IsraHell